NLDEEN

 

Verslag door Sietse Lei

 

Zaterdag 

Ons plan om na een week intensief Veense kermis vieren naadloos over te gaan in totale vergetelheid, het zalige nietsdoen in een ver land, werd werkelijkheid. Vakantie vieren op een 35 meter lange Turkse schoener, voor de zeilers onder ons een ware schoonheid van 120 ton. We zeggen vaak tegen elkaar, " wat gaat de tijd snel", en dat krijgt in de nacht weer betekenis. Zo staan we met een biertje in de hand naar "onze" muziek en daar bedoel ik de muziek uit onze jeugd, mee te luisteren, even later vliegen we op meer dan 10.000 meter boven Europa.

Met loodzware oogleden stappen we in Antalya in een taxi, een Fiat Linea..., nooit van gehoord. Dat voor lief nemend, komen we 2 uur en tientallen haarspelbochten later, behoorlijk geradbraakt aan in Kas, een pittoresk havenstadje aan de Turkse westkust.

Onze betrouwbaar sturende taxichauffeur had ons tot nu toe feilloos naar onze plaats van bestemming geloodst, onderweg een overstekende vos in leven latend en de ook hier volop aanwezige verkeersdrempels getrotseerd.

In het stadje aangekomen bespeurde ik tot mijn verbazing een lichte paniek in zijn stem, toen hij meldde dat we weliswaar in Kas waren aanbeland, maar hij geen idee had waar ons schip lag. Behulpzaam  voegde ik wat sfeer toe door te melden dat het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, in de haven lag.  Onze Fiatist kon zoveel humor niet bevatten, maar volgde mijn goedbedoelde advies toch op en deed een rondje langs de steiger. En ja hoor, daar lag ze, gemakkelijk te herkennen van de foto’s op mijn nieuwe speeltje. Dat "speeltje" heeft zijn plaatsje definitief in mijn hart gesloten, ik ben er gek op! Alle zichzelf respecterende ambtenaren van onze o zo voortvarende gemeente hebben er inmiddels ook een:  een heuse Ai-Ped! In tegenstelling tot die van mij hebben zij echter nog wat opstartproblemen, geheel in de traditie van onze o zo geliefde gemeente..

Om half 6 werden wij hartelijk verwelkomd door Diana, een na een diepgaand interview, geboren Engelse, in Duitsland opgegroeide, Stand-in hostess. Zij maakte ons in haar beste Engels, wegwijs op "ons schip", voor een week.

Dankzij haar inspanning om de  prijslijst van de drankjes aan boord in het pikkedonker met ons door te nemen gaven we ons definitief over aan ons gebrek aan nachtrust en zochten onze fraaie hut op. Achter in de bak, met uitzicht op de steiger biedende patrijsboorden in het achterboord, lag een uitnodigend tweepersoons bed naar ons te lonken.

Hier konden we aan het eerste herstel van een bijzonder gezellige kermisweek gaan "werken".

 

Zondag 

Zondag aan de Turkse kust.  De eerste vakantiedag, het begin van een heuse cruise! In plaats van een flinke fietsrit door het groene hart, doen we de eerste vaardag op ons schip. Een tweemaster van 120 ton met hutten voor maximaal 14 betalende passagiers en 4 bemanningsleden. In tegenstelling tot zo'n groot wit joekel uit reclamefoto’s in de krant is dit een sierlijk gevormd zeilschip van een meter of 35 lengte. Cruisen met kleine gezelschappen.

Inonü-baai is de bestemming van de eerste dag.

Een dag uit het boekje, prachtig weer, idyllische omgeving, heerlijke watertemperatuur en een aangenaam gezelschap. De door de kapitein bereidde lunch smaakte uitstekend en vissen kijken, met een charmant uitziend duikbrilletje op, is de eerste ervaring in het zoute mediterrane water. We zagen al een glimp van een naar zuurstof happende schildpad, die binnen enkele seconden weer onder water verdween.

Nu zitten we op het achterdek aan een stevige borrel, en vertellen elkaar wie we zijn en wat ons bezig houdt.

De eerste avond vieren we aan boord. Lekker eten en drinken. Spelletjes verzinnen, met als absoluut hoogtepunt het dozenspel. Opperdoos Janneke met haar charmante assistente, Mirjam hadden de leiding. Het ging erom, zonder met een hand of knie de grond, aan boord het dek genoemd, te raken een doos met je mond op te pakken en over je hoofd te gooien. Na elke ronde wordt er een randje van de doos afgescheurd. Uiteindelijk, vele randjes later, won Erol het spel. Ongelofelijk lenig, en zonder een spiertje te scheuren. Janneke was een goede tweede, verbazend lenig, maar voor Erol geen partij.

Daarna sterren kijken in de zwoele nacht. Slapen op het dek is een optie, of in een hut onder dek. Mooie sterren kijken kost wel een paar muggenbulten, die blijken de romantiek van de nacht aardig te verstoren.

De eerste dag aan boord is goed bevallen. Er werd veel gelachen. Mirjam en Janneke waren vooral opgelucht, omdat dit een stuk leuker gezelschap was. Vorig jaar waren ze de enige 2 Nederlandse meiden tussen een Turkse familie. Welterusten en tot morgen.

 

Maandag 

Na een warme, onrustige nacht werden we nu niet gewekt door een schreeuwende Imam. Dat doet die Imam trouwens helemaal niet zelf. Dat komt van een opgenomen bandje.

We werden nu gewekt door een bonkend roer wat door de beweging van het schip een irritant bijgeluid veroorzaakte. Met het opkomen van de zon kwam er ook een sterke wind mee, die weer ging liggen nadat de zon geheel op was. Nadat ik het roer naar stuurboord gedraaid had was het geluid weg. Het laatste uurtje slaap was welkom.

Om 8 uur namen we al een  koele duik in de baai. Een goed begin van deze mooie wolkeloze dag.

De vroege zwempartij zorgde voor een gezonde eetlust. Het ontbijt smaakte uitstekend. Verse tomaten, kaas, salades, worst en gekookte eitjes, koffie en thee, lekker brood, dat is een goede start van de dag.

Na een korte trip naar de andere zijde van de baai, beklommen we de trappen naar de ruïnes van wat eeuwen geleden een Turks verdedigingsbolwerk was geweest. Simena is de naam. Er was niet veel meer van over dan de restanten van een paar muren. De Lycische begraafplaats is wel de moeite waard, met de oude graftombes. Het uitzicht vanaf de burcht is heel bijzonder.

De omhoog lopende route kon op meerdere manieren genomen worden. Zo kon het gebeuren dat we door een vriendelijke Turkse jongeman ingehaald werden, die ons er aan herinnerde dat we entree kaartjes dienden te kopen. We waren de entree zomaar voorbij gelopen. In Nederland zou dat ondenkbaar zijn. Het entreehok met heuse tourniket paaltjes met barcode readers stond op een onlogische plaats ergens rechts van onze route. Een knap staaltje van Turkse logica. Een planologisch hoogstandje.

Na dit culturele bezoek daalden we weer af naar een terras aan de steiger, waar Arie en Ilona ons enthousiast ontvingen met het grote nieuws dat de halve liter flessen Efes (bier) helemaal op temperatuur waren. De juiste manier om het verloren gegane vocht weer aan te vullen. De magen riepen alweer om voedsel, de bieren deden hun werk. In een koelvitrine lagen vers gevangen zeebrasems verleidelijk naar ons te kijken. We hadden echter te veel respect voor de kookkunsten van onze kapitein, dus deden we het af met een foto. De maag van Arie begon blijkbaar ook hardnekkig te roepen, dus riep hij al zwaaiend met zijn gele shirt om een lift naar ons schip, wat zo'n 50 meter van de steiger voor anker lag. Onze komst aan boord was het sein om de lunch op te dienen. Die lieten we ons weer goed smaken, om direct daarna een frisse duik in het kristalheldere water te maken.

De onderwaterfauna haalt het niet bij de prachtige koraalriffen van Egypte. De watertemperatuur is net zo aangenaam. Er wordt dus vaak gezwommen, wat ook een goede remedie is tegen de roes van de genoten versnaperingen.

Van het tweede bezoek aan een fort, of wat daar van over was, op een volgend eilandje, werd alleen door de kapitein zelf en zijn stuurman gebruik gemaakt. Wij hielden siësta, ondanks onze honger naar Turkse cultuur.

Later in de middag gingen we voor anker in wederom een sprookjesachtig mooie lagune. De kapitein deelde mee dat we hier de nacht gingen doorbrengen, waar niemand bezwaar tegen maakte.

De avond was gevallen. Tijdens de borrel bekende Mirjam, dat ze een Turk had mishandeld. Ze heeft zich aan hem vergrepen, riep iemand uit de groep!  Tijdens een zwempartij had hij haar blijkbaar iets te hardhandig aangepakt. Ze meldde dat ze een grote broer had waar ze vroeger uitgebreid op had geoefend. De Turk zal haar de komende dagen met meer respect behandelen.

Deze avond lagen er nog 3 schepen in deze baai, genaamd Gökkaya Bay voor anker. Blijkbaar is  de menukaart op ieder schip deze avond hetzelfde.  Van elk schip stijgt zo rond zeven uur een rookpluim op van de ontstoken BBQ. De gegrilde kip smaakte uitstekend, aangevuld met verse groenten, okra en bloemkool. Dit alles weggespoeld met een goed glas wijn, deed de oogjes weer lekker klein worden. Een druifje toe en het avondmaal was compleet.  De kapitein meldde de komst van een watertaxi. We worden op een feesteiland verwacht. Smugglers Inn is een bardancing  met houten vloeren, lounge zitjes en palmbomen.

Niet onvermeld mag blijven, dat wij hier in gezelschap waren van 8 heuse nudisten, die alles in hun nakie doen aan boord van een andere schoener. Vanavond hadden ze gelukkig kleren aan. De leeftijd dat alles nog strak en rimpelloos staat in plaats van hangt, waren ze tenslotte allang gepasseerd.

Om half een zijn we het zat. De Turkse logistiek, of het gebrek daaraan, blijft ons verbazen. Om half twaalf was in de bar het bier op, en de mixjes kunnen mij nog steeds niet bekoren, afgezien van de hoge prijzen.

Terug naar de rust van ons cruise schip.

Slaap lekker..

 

Dinsdag 

Na de "wilde" nacht in de Smuggler's Inn, waar het bier rijkelijk vloeide, nou ja, tot half twaalf dan, was de nachtrust verkwikkend. Enkelen werden lek gestoken door de muggen, waar anderen er minder last van hadden. Muggen zijn delicate beestjes, die alleen voor het aller zoetste bloed gaan.

Na het ochtendbad in wisselend warm en koud bergwater en het gezonde ontbijt voeren we naar de Blue Cave. De kapitein manoeuvreerde het schip behendig tot de neus in de grot stak. Liefhebbers konden de grot in zwemmen, en dat deden ze dan ook. Het was een prachtige grot met ijsblauw water en toch lekker van temperatuur.  De dames keken toe vanaf de voorzijde. Nadat wij terugklommen aan boord kwamen de dames in actie. Ook zij besloten een duik te nemen om de grot te bezoeken. Dat de kapitein zijn handen vol had om het schip in positie te houden, ontging hen volledig. Mooi moment voor de kapitein om kennis te nemen van de vrouwelijke Hollandse besluitvaardigheid.

Afijn, nu op zoek naar zeeschildpadden. We gingen voor anker in Turtle Bay. Ik ben benieuwd!

Met een beetje geduld laten de schildpadden zich ook echt zien. Ze komen steeds een paar seconden boven water, om even snel adem te halen. Dan verdwijnen ze weer snel. Daar zijn ze nog even te volgen, om dan weer voor langere tijd te verdwijnen. Hoe lang ze precies onder water kunnen blijven weet ik niet, maar het moet al gauw meer dan 10 minuten zijn. Wat zijn wij toch een stumpers. Onze lieftallige meiden hadden overigens hun belangstelling allang verloren. Een potje kaarten, da's veel leuker!

Na de lunch stak er een mooie wind op die de kapitein deed besluiten om de zeilen te hijsen.

Het lijkt wel of de regisseur van het weer dit in zijn draaiboek had staan. Met windkracht 4 is het de perfecte zeilmiddag!

Dat is nog een hele klus op zo'n grote tweemaster. Toen de zeilen eenmaal stonden en de motor uitgeschakeld was, met alleen nog het geluid van de wind om je oren, was het geweldig. Dit moet het ultieme blue cruise gevoel zijn. De stress van de afgelopen maanden lijkt nu zo ver weg. De gedachte om nooit meer terug te gaan dringt zich aan me op. Genieten..

Het reisdoel is Karolos-baai, de mooiste baai in de omgeving, het diep blauwe water is heel bijzonder.

De baai waar we vanavond voor anker gaan, lijkt een beetje op een Noors fjord, met haar steil oprijzende rotswanden.

De kapitein was vastbesloten om op zijn plekje, met plaats voor een kampvuur in een hol in de rotsen, voor anker te gaan. De dwarswind gooide behoorlijk roet in het eten. Uiteindelijk lagen we met de loopplank net boven een rots, waar we met enige behendigheid aan land konden komen.

De bemanning werd de rotsen opgestuurd, wat in Nederland Arbo technisch ondenkbaar zou zijn, om takken te zoeken voor het kampvuur. Als berggeiten klauterden ze tegen de rotsen omhoog om die mooie tak net een paar meter hoger te bemachtigen. Aan hun schoeisel kon het niet liggen, teenslippen en sandalen, daar zie je Nederlandse toeristen ook hele bergwandelingen mee maken.

Tegen de avond ging de wind geheel liggen, de BBQ werd ontstoken, en een wederom uitstekend avondmaal werd geserveerd.

De smakelijke geuren uit de kombuis doen je iedere keer weer beseffen dat er weer een dagdeel voorbij is. Alweer eten, roept iemand dan. Zelfs Inge slaat geen maal over, onze reisgenoot met de minste eetlust.

De avond is bijzonder. Hier in deze baai, ver van de bewoonde wereld, is het pikdonker en fluisterstil. Het enige geluid komt van het oplaaiende kampvuur. We leren elkaar steeds beter kennen, de bemanning is ook aangenaam gezelschap, Inge vat dat vanaf het begin van de reis heel serieus op. Integreren is tenslotte een belangrijk politiek issue.

Van rots naar rots springen wordt allengs de avond vordert steeds lastiger. Arie's beendergestel blijkt deze beproeving echter goed te doorstaan, hij houdt er alleen een paar natte voeten en de schrik aan over.

Uit een geanimeerd gesprek  met onze kapitein wordt duidelijk dat er nog heel wat komt kijken, in marketing termen, om deze vorm van cruisen, op een schip met maximaal 14 betalende toeristen rendabel te maken. Onze Jolanda zal iedere week weer voor voldoende gasten moeten zorgen. De bemanning moet in een half jaar tijd voor de inkomsten van het hele jaar zorgen. De hoge onderhoudskosten van het schip zullen alleen maar toenemen in de komende jaren.

De avond bij het kampvuur was onvergetelijk. Ook die ging weer veel te snel voorbij.

Verbazend is het om vast te stellen dat de onderlinge verstandhouding net zo goed is als met vrienden waar je al jaren mee omgaat....  Dat heeft misschien alles te maken met het feit dat er geen oude bagage, oude frustraties en vroegere ruzies zijn. Die zijn er eenvoudigweg niet. Dat is de sleutel om lekker onbevangen met elkaar om te gaan.

Niet sentimenteel worden ouwe jongen.

Slaap lekker. X

 

Woensdag 

Na de romantische avond bij het kampvuur en een volkomen windstille nacht, brak de morgen aan. Alweer een  wolkeloze ochtend, een lichte bries, de o zo aangename temperatuur die bij dit jaargetijde hoort, want het is hier ook naseizoen.

Mooie zomerse dagen, daar hebben we er in ons kikkerland dit jaar veel te weinig van gehad. Hier zijn ze vanzelfsprekend.

Na het ontbijt, pas genuttigd na de eerste snorkeltocht, lichtten we het anker en voeren het "fjord" uit, voor een mooie tocht langs de eilanden.

De flinke bries, de stevige deining, prachtige vergezichten, tevreden zonnebadende reisgenoten, het plaatje was weer compleet. Wie maakt zich zorgen om klantentevredenheidscijfers, doelstellingen, marges, summit, ons nieuwste klantenbeheerssysteem, en verkoopvergaderingen. Zodra ik dit schrijf, wil ik het ook weer snel van me af zetten. Het is tenslotte alweer woensdagmiddag.

De naam is Aquarium-Bay. De lunch was weer verrassend. Aan  variatie in de kookkunst van onze captain was nog geen einde gekomen. De met gekruide rijst gevulde paprika’s waren bijzonder smaakvol.

Siësta!

Vanmiddag is het reisdoel Ücagiz, met een heuse jachthaven.  Er liggen jachten en catamarans uit Amerika, Duitsland en Engeland. Dat zijn de  mensen die de wereldzeeën hebben bevaren om hier te komen. Het dorpje is oud en  vervallen, maar er wonen vriendelijke mensen, die zeker niet opdringerig zijn. Hou je van verse vis, dan kan je hier heerlijk lunchen en dineren. De vis heeft hier nauwelijks tijd om dood te gaan, ik zag een restauranteigenaar met een zak net gevangen vis zijn restaurant binnen lopen. Snel bestellen en eten maar!

Hoe zou het zijn, om als gejaagde westerling, alles achter je te laten en hier te leven.

Ik ben er aan toe...

De volgende stop is Aperlai, tijd voor het diner. Yoruk's restaurant is de naam.

De setting was een romantische, idyllische, sprookjesachtige plek aan de steiger. De gerant had een tafel gedekt aan het water. Samen met een Franse levensgenieter, vast en zeker een broer van Jaques Cousteau, en een paar Duitsers uit Berlijn aten we vis, vlees en gehaktballen, patat met echte majo, en Angora, wat later aangevuld met Villa Doluca. Witte wijn, een wonder en de beste medicijn om er een uitgelaten avond van te maken.

Met dit wondermiddel krijgen we een stukje "diepgang" in de gesprekken. Arie en ondergetekende dreigen vrienden te worden.

Het wordt een uitdaging om de Fransman zo lang mogelijk aan tafel te houden. Zijn levensverhaal is avondvullend, best interessant eigenlijk, want dit is het levensverhaal wat ik zelf best wel zou willen schrijven.

Mirjam blijkt vloeiend frans te spreken, wat de fransman steeds weer doet besluiten om nog een kwartiertje langer te blijven. Dat zijn de kwaliteiten die deze reis interessant maken. Zijn laatste wijntje liet hij staan om met onzekere passen op de steiger te verdwijnen.

Terug op het schip wachtten we tot middernacht. Want dan kunnen we proosten op Arie's verjaardag. De kapitein toverde een fles champagne tevoorschijn om het een feestelijk tintje te geven. Dat lukte prima, de stemming zat er de hele avond al goed in.

Tot laat in de nacht hebben we opnieuw het dozenspel gespeeld. Om eerlijk te zijn, wij keken toe, hoe de Turkse bemanning het uitvoerde. Erol, de winnaar van het vorige dozenspel, moest nu zijn gelijke erkennen in Hakan, onze nieuwe kapitein. Met zijn 1,90 mtr lengte was hij ongelofelijk lenig.

Beiden presteerden het om een muntstuk met hun mond op te rapen. Dit spel moet Olympisch worden!

Eindelijk slapen.

We hebben gelachen,  geleefd.

Kosten diner

305:7= 43 tl per man. (€ 12)

 

Donderdag 

Vanmorgen vertrokken we uit Aperlai, na een frisse duik. Ook hier is het water sterk wisselend van temperatuur, door menging met smeltwater uit de bergen.

Een beste remedie tegen de lichte kater. Er zullen een flink aantal flessen wijn op de rekening staan....

We gaan op weg naar Inonü baai, waar het water glashelder moet zijn. Het water is er glashelder. Helaas is er weinig leven onder water te vinden. Al snorkelend zoeken we naar mooie vissen. Meer als kleine schooltjes en een paar glasalen van zo'n 40 cm kom ik niet tegen. Wel een paar dode visjes onder ons schip, waarschijnlijk gedood door de schroef tijdens het manoeuvreren. Ik moet een meter of 5 diep duiken om er een te pakken te krijgen. Met de dingy varen we een smalle kloof in waar we een gezelschap van een ander afgemeerd schip treffen. Samen zingen we het onsterfelijke lied: "we are here, because we'r here. Op de melodie van "we houden van oranje". lol.

Lunch time. Alweer een kostbaar dagdeel voorbij.

De bemanning had intussen een emmertje vis gevangen , die gelijk gebakken en opgediend werd. Verser kan niet en zeer smaakvol.

Daarna vertrokken we naar Griekenland, nou ja, het dichtst bij Turkije liggende eilandje, Kastellorizo. Het is een klein vissersdorpje, met terrassen aan het water. Aanlegplaatsen voor jachten, die net als in Nice, of Monaco, met de achtersteven aan de kade afgemeerd lagen. Dat gaf het een enigszins mondain uiterlijk, wat een wandeling over de kade nog een beetje de moeite waard maakt. Ik durf echter geen weddenschappen af te leggen op de vraag of er in Nederland meer terraseigenaren zijn met draadloos internet. Alle terraseigenaren hier hebben het. Social media heeft hier definitief zijn intrede gemaakt. Lekker e-mailen met het thuisfront en lekker internetten. Wat kan een modern mens zonder I-pad. Ik zou het niet meer weten, sinds ik dat ding heb. Ik raak er aan verslaafd.

Niet veel te beleven in Kastellorizo,  maar wel heerlijk ver weg van de Hollandse drukte. Hier hebben de mensen tijd voor elkaar.

's Avonds met de hele ploeg bij een Griek gegeten. De eigenaar was zichtbaar blij met onze grote groep. Hij deed zijn uiterste best om het ons naar de zin te maken. Bovendien hadden we een prachtig plekje vlak aan de kade. De gerechten die hij voor ons in petto had waren calimare, zwaardvis, een kip of stefado.

Gezellige avond, opgeleukt door aanmerende Spanjaarden, die ons wijn leerden drinken uit zakken. Hij deelde ons nog even fijntjes mee, dat ze ons ook al voetballes hadden gegeven....

Een andere schipper, aan een verderop gelegen tafel, viel plotseling van zijn stoel, wat ook weer een wezenlijke bijdrage aan de sfeer van de avond toevoegt. Met een vuurrode kop en een zo mogelijk nog rodere neus, kwam hij langzaam weer boven tafel. De gezelligheid was tot grote hoogte gestegen.

Foto booth, een Apple app doet ook een duit in het zakje. Gekke bekken op de foto, wat een lol met de I-pad, iedereen wil er mee spelen. Steve did a good job.

Op bed, vlak voor het moment dat de slaap je te pakken krijgt, even mijmeren over de verrassend mooie dag. Deze dag was weer totaal anders dan de vorige. Cruisen is gaaf!

X x

 

Vrijdag 

De volgende ochtend laten we na het ontbijt Kastellorizo achter ons  en we gaan voor anker bij Pigeon Iland.

Wederom heerlijk gesnorkeld en daarna voeren we naar de haven van Kas.

In Kas gaan we naar de markt. Heerlijk, al die verse groenten. Sommige Turken zijn helemaal weg van mijn Aiped, de foto's die direct terug te zien zijn, en de filmpjes zijn helemaal top. Ze poseren in hun kraampjes en vinden het prachtig om zichzelf direct terug te zien. Volgens een Turkse koopman is een I-pad in Turkije ongeveer twee maal zo duur als in Nederland.

Aan boord wil iedereen ook altijd de filmpjes terugzien, waarop ze zelf te zien zijn. Ik ben blij met mijn speeltje!

's Middags varen we naar Limagnazi bay.

Alweer lunchen, de kok is onverbiddelijk. Zijn gerechten zijn weer smakelijk, dus niemand protesteert. Misschien is het af en toe een beetje stil, omdat het einde van ons avontuur onverbiddelijk nadert.

Daarna Siësta, dat is dan weer het grote voordeel van alles mag en niets moet! Even ontspannen op het zonnedek.

Dan is het tijd voor sport en spel. Vanmiddag gaat de kapitein ons vermaken. De surfplank wordt achter de rubberboot gebonden en spelen maar.

Waterskien op een surfplank. Lol.

Iedereen mag het proberen. Onze meiden, Mirjam en Janneke voeren samen een mooie show op, het filmpje spreekt voor zich. Vermaak voor iedereen, zelfs Ilona laat zich verleiden tot een ritje, wat gewoon heel goed gaat.

De captains laten ook hun kunsten zien, zonder het hulptouw, uiteraard. Ja,ja, denken wij, elke week oefenen, dan kunnen wij het ook!

Daarna doen we koffie, koekjes en chips op het bovendek. Voor het eerst deze week komt een donkere lucht over de bergen zetten. De kapitein verteld dat een onweer hier altijd uit zee komt opzetten. Deze donkere luchten spatten uiteen, maar een koude wind doet ons naar onze hutten afdalen voor sokken en warme sweaters. Toch brengen we de laatste gezamenlijke avond aan dek door, ondanks de krachtige wind. Ons achterdek ligt uit de wind, dus is het toch nog aangenaam, ondanks de diesellucht van het aggregaat.

Vanavond staat er kip op het menu, een extra mooi gedekte tafel en kaarsjes, kip kluiven of met mes en vork, weggespoeld met een fles rosé voor ons, de rode is voor Ilona en Arie en de witte voor de dames.

Onze laatste avond met elkaar. Inge's vriend leert de dames, of tracht de dames te leren pokeren. Hier blijkt maar weer dat poker een psychologisch spelletje is. De dames zijn door het gebrek aan kennis de controle kwijt. En dat is nou net het laatste wat ze willen....

Niet alleen het gebrek aan kennis, ook de wind zorgt dat we onze kaarten regelmatig kwijt zijn. Wel zijn ze zo leergierig, dat het vannacht heel laat zal worden.

Mirjam wint en haar stemming stijgt onmiddellijk. Ik voorspel de winnaar van vanavond.

De meeste voorspellingen komen niet uit, deze wel. Ze is een hele snelle leerling. Ik kan een brede grijns niet onderdrukken, als ik het chagrijn zie van de slechte verliezer. Een turk die van een vrouw verliest, oei!

Welterusten allemaal. X x

Ook aan deze enerverende dag is helaas een einde gekomen.

 

Zaterdag 

De laatste nacht aan boord was behoorlijk winderig, maar de regen bleef uit. Zo onrustig als de nacht, zo kalm en vredig was deze ochtend. De baai lag er kalm en helder blauw glanzend bij onder de goudgele ochtend zon. Na de koffie genoot iedereen voor de laatste keer van een heerlijke zwempartij.  Daarna weer een stevig ontbijt, waar de eer van het tweede eitje wederom voor ondergetekende was. Met dank aan Mirjam.

Het anker werd opgehaald, en de kapitein stuurde de schoener onverbiddelijk naar de haven van Kas.  Daar moest ons avontuur eindigen. Nog niet voor iedereen, Inge, Ineke en ondergetekende mochten nog een nachtje blijven.

Onze vlucht vertrok pas op zondag en Inge mocht er nog een weekje aan vast plakken. Hoe ze dat ging doen, lag nog open. Nou ja, ze had in ieder geval, en dan zeg ik het misschien een beetje oneerbiedig, een "speeltje", om zich mee te verpozen.

Ik heb er wel zo mijn gedachten over, maar ja, wie ben ik om daar een oordeel over te vellen.

Tijd om afscheid te nemen!  Groepsfoto’s op het achterdek, knuffels en goede wensen voor de toekomst. Het juiste vervoer voor de reis naar de luchthaven en weg waren ze. Dag Arie, Ilona, Mirjam en Janneke, het ga jullie goed. Ik heb van jullie gezelschap genoten.

's middags de draad maar weer opgepakt. Na een spraakverwarring, de Turk van de ferry naar Limagnazi Beach club had niet begrepen, dat wij van het schip naar dat genoemde strand wilden.  We hadden toch al een beetje dat eindevakantiegevoel, dus ons maakte het niet veel uit. Toch konden we nog, samen met Inge, van een mooie middag genieten op de steiger van de Beach club, rechts van de haven. Halve liters Efes, zon en nog even zwemmen, toch weer genieten. Later voegde Inge’s vriend zich bij ons, die zorgde voor nog meer Efes en een groot bord frites met maajo. Da's nog eens een happy hour!

Op de betonnen steiger vlak voor het schip werd koortsachtig gebouwd aan een groot filmscherm en een podium, gedecoreerd met gouden beelden, om het een beetje glamour te geven. Vanavond zou er een film vertoond worden, en de uitreiking van de Turkse Grammies...

Wij hadden zo onze twijfels over het belang van het evenement en besloten in de stad te gaan eten, samen met Inge en partner. We ontdekten nog verrassend veel leuke straatjes, gezellige winkeltjes en galeries met echte kunst van glas. Heel bijzonder, wij hadden nog niet eerder zoiets gezien. Prijzen van 2450 tl en meer waren geen uitzondering, dus kijken, kijken en niet kopen.

De vertoonde film duurde zo eindeloos lang, dat we na terugkomst op het schip nog een stukje konden zien. Schapen en schreeuwende mensen, een film niet om aan te zien. Nou ja, bedtijd voor een korte nacht.

Om 6 uur werden we opgehaald door een taxi. Dat ging nog bijna fout. We hadden geen rekening gehouden met het uur tijdsverschil. Inge was onze reddende engel. De taxirit zou een 2 uur durende stresstest worden.  Wat een belabberde rijstijl had deze man. Blinde bochten op de verkeerde weghelften rijden, afsnijden, anderen van de weg afdrukken en in slaap vallen achter het stuur. We hebben het gelukkig heelhuids achter de rug. Nog een uurtje vertraging en om 5 uur 's middags waren we weer thuis.

Thuis aangekomen was het de mooiste zondag van de zomer. 24 graden en een strakblauwe hemel. Samen met onze vrienden hebben we tot laat in de avond aan de waterkant gezeten. Lekker eten en drinken en vertellen over onze heerlijke vakantiereis.

 

Dit is de eerste keer dat ik onze reiservaringen heb vastgelegd. Deze cruise was zo leuk, dat het de moeite waard was.  

Voor het " oh ja " gevoel als je het later terugleest.

 

Sietse Lei

Fotoboekje!

Wanneer u ná uw reis een beoordeling geeft op onze pagina bij Zoover ontvangt u van ons een fotoboekje van de BLUE CRUISE als dank.

FOTO-ALBUM

 
 

Meer informatie
aanvragen



Of bel ons: 06 2364 1228
 

  

Volg MAVI Travel online

Skype Me™! Bekijk ons profiel Bekijk ons profiel

 
 
Google+

WIN EEN WAARDEBON VAN € 25

HOE? Stuur uw mooiste vakantiefoto op, dit kan rechts boven op deze pagina.
Wij publiceren deze foto's op Facebook en de foto met de meeste 'likes' wint.
Vraag uw vrienden en kennissen op uw foto te stemmen.

Je kan per maand maximaal 3 foto's insturen.
Je kan per persoon en per reis 2 waardebonen indienen.

Veel succes!